Kayseri’nin Soğuk Akşamlarında Bağlantı Arayışı
Kayseri’de 25 yaşında biri olarak hayatımın çoğu, küçük ama ağır duyguların arasında geçiyor. Dışarıdan bakınca sıradan bir yaşam gibi görünüyor olabilir; işe gidiyorum, eve dönüyorum, bazen arkadaşlarla buluşuyorum. Ama içimde sürekli konuşan, yazan, düşünen bir taraf var. Günlük tutmayı bu yüzden seviyorum. Çünkü kelimeler, bazen insanlardan daha iyi dinliyor.
Son zamanlarda beni en çok yoran şeylerden biri çok basit görünüyor: internet. Evet, kulağa komik geliyor ama “İnternet az çekiyor ne yapmalı?” sorusu hayatımın garip bir şekilde merkezine oturdu. Sadece teknik bir problem değil bu; benim için yarım kalan konuşmalar, yüklenmeyen mesajlar, açılmayan sayfalar ve en önemlisi, yarıda kesilen duygular demek.
O gün Kayseri’nin soğuğu yine yüzüme vuruyordu. Ceketimin yakasını kaldırmış, eve doğru yürüyordum. Telefonuma baktım, bir mesaj göndermeye çalışıyordum ama dönen o sonsuz yüklenme simgesi… İçimde hafif bir sinir yükseldi. Sanki hayat bile benimle yavaş konuşuyordu.
Evde Sessizliğin İçinde Kopan Bağlantı
Eve geldiğimde ilk yaptığım şey çantayı bir kenara atıp Wi-Fi’ye bağlanmak oluyor. Bu bir refleks artık. Sanki nefes almak gibi. Ama o gün modem ışığı normalden daha sönük yanıyordu. O an içimde tuhaf bir boşluk oluştu.
Bilgisayarı açtım. Bir şeyler yazacaktım, iş ile ilgili bir dosya göndermem gerekiyordu. Ama sayfa açılmıyor, bağlantı kopuyor, yeniden dene… yeniden dene… O “yeniden dene” butonu hayatımın bir özeti gibi geldi bana.
İşte tam o anda kendime yüksek sesle sordum:
“İnternet az çekiyor ne yapmalı?”
Bu soru sadece teknik bir çözüm arayışı değildi. Aslında sabrımın sınandığını hissediyordum. Küçük şeylere bile tahammül edemediğim bir dönemdeydim. Modemin yanına gittim, fişini kontrol ettim, reset attım. Ama içimdeki asıl şey düzelmiyordu: huzursuzluk.
O an günlüğüme yazdım:
“Bağlantı yoksa insan kendine daha çok bağlanıyor ama ben kendimle bile iyi değilim bugün.”
Kafede Yarım Kalan Sohbetler
Ertesi gün bir kafeye gittim. Kayseri’de sevdiğim küçük bir yer var; köşede oturup insanları izleyebildiğim. Kahvemi söyledim, laptopumu açtım. Ama yine aynı problem.
Wi-Fi bağlanıyor gibi yapıyor, sonra gidiyor. Tam bir şey yazacakken kopuyor. Bir arkadaşım online konuşuyordu, mesajlar yarım kalıyor. “Ne oldu, yazıyor musun?” diye soruyor ama ben cevap veremiyorum.
İçimde garip bir utanç oluştu. Sanki iletişim kuramayan benmişim gibi.
O sırada yan masada bir çift vardı. Telefonlarıyla uğraşıyorlardı ama biri sürekli söyleniyordu: “Burada da mı çekmiyor ya?”
İşte o an kendimi yalnız hissetmedim, ama anlaşılmış da hissetmedim. Sanki herkes aynı görünmez sorunla mücadele ediyordu.
Kafede içimden tekrar aynı cümle geçti:
“İnternet az çekiyor ne yapmalı?”
Ama bu sefer sorunun cevabı teknik değildi. Daha çok içsel bir sıkışmışlık gibiydi.
Şehirde Sinyal Ararken Kendimi Kaybetmek
Kayseri’nin bazı bölgelerinde internet gerçekten dalgalı. Bunu herkes biliyor ama kimse üzerine uzun uzun düşünmüyor. Ben düşünüyordum.
Otobüste, yolda yürürken, markette… hep aynı şey. Bir video açılmıyor, bir sayfa yüklenmiyor, bir konuşma yarım kalıyor. Ve her yarım kalan şey, sanki zihnimde de yarım kalıyor.
Bir gün tramvayda giderken önemli bir aramayı bekliyordum. Telefon elimde, kulaklarımda hafif bir müzik. Tam o sırada internet gitti. Çağrı düşmedi bile, hiç başlamadı bile.
O an sinirlenmedim sadece… içim kırıldı. Çünkü beklemek bazen en zor şey değil, beklerken hiçbir şeyin olmaması daha zor.
Kendi kendime fısıldadım:
“İnternet az çekiyor ne yapmalı? İnsan bazen sadece bağlanmak istiyor.”
Ve o cümlede bir şey fark ettim. Asıl sorun internetin az çekmesi değildi. Benim bağ kurma isteğim çok fazlaydı.
Günlükler ve Kendi İç Sesim
Akşam eve döndüğümde her şey daha sessizdi. Modemi tekrar kontrol ettim, ışıklar yanıyor ama bağlantı zayıf. Bilgisayarı kapattım. Telefonu masaya koydum.
Ve defterimi açtım.
Günlük yazmak benim için hep bir kaçış oldu. Ama o gün kaçış değil, yüzleşmeydi.
Yazarken fark ettim ki internet yokken bile zihnim sürekli “bağlanmaya” çalışıyordu. İnsanlara, mesajlara, bildirimlere, onaylara…
Defterime şunu yazdım:
“Belki de internet az çekmiyor. Ben fazla bağlanmaya çalışıyorum. Her şeye aynı anda yetişmek istiyorum. Ve yetişemeyince dünya bana yavaşlıyor gibi geliyor.”
Ama hemen ardından dürüstçe ekledim:
“Yine de sinir oluyorum. Çünkü basit bir şey bile zorlaştığında içimde sabır kalmıyor.”
Bu benim en gerçek halimdi.
Küçük Bir Çözüm Arayışı ve Umut
Bir sonraki gün teknik olarak bir şeyler yapmaya karar verdim. Modemin yerini değiştirdim, kabloları kontrol ettim, ayarlarla uğraştım. Birkaç video izledim, forumlara baktım.
Herkes farklı şeyler söylüyordu. Kimi “kanal değiştir” diyordu, kimi “cihaz eski” diyordu.
Ama ben o teknik detayların arasında başka bir şey hissettim: insanın çözmeye çalıştığı şey bazen cihaz değil, sabır.
Yine de küçük bir değişiklik yaptım ve internet biraz düzeldi. Tam anlamıyla değil ama yeterince.
Ve o an içimde garip bir rahatlama oldu.
Sanki dünya bana şöyle demiş gibiydi:
“Tamam, biraz daha devam edebilirsin.”
“İnternet az çekiyor ne yapmalı” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Bbdagitim ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Yarım Kalan Ama Devam Eden Bağlantılar
Şimdi geriye baktığımda internetin az çektiği o günler bana sadece sinir değil, bir farkındalık da bırakıyor. Çünkü fark ettim ki hayat da bazen böyle: tam çekmiyor, tam anlaşılmıyor, tam bağlanmıyor.
Ama yine de devam ediyoruz.
Arkadaşlarıma yazamadığım anları düşünüyorum. Yarım kalan mesajları, açılmayan sayfaları… Hepsi bir şekilde bende kaldı. Belki de bazı şeylerin yarım kalması gerekiyor.
Çünkü insan her şeyi tam yaşayamıyor.
Ve ben hâlâ Kayseri’de geceleri defterime yazarken bazen aynı soruyu hatırlıyorum:
“İnternet az çekiyor ne yapmalı?”
Ama artık bu soru bana sadece bir bağlantı problemi gibi gelmiyor.
Daha çok, hayatla aramdaki mesafeyi ölçen bir şey gibi geliyor.
Ve belki de cevap çok basit: biraz beklemek, biraz sabretmek, biraz da kopuklukların içinde kendini kaybetmemek.
İlgili Yazımız: İnsanlar deri solunumu yapar mı ?