Memur Üst Üste Kaç Gün Çalışabilir? Bir Günün Hikayesi
Bir Sabahın Gözleri: Yorgunluk ve Umut Arasında
Bugün, Kayseri’nin soğuk sabahında bir şeyler farklı hissettim. Gözlerimi açtığımda, ilk düşündüğüm şey, dışarıdaki havanın ne kadar soğuk olduğu değil, bir sorunun kafamda dönüp durmasıydı: Memur üst üste kaç gün çalışabilir? Bunu niye düşünüyordum? Belki de sabahın köründe, uyandığımda hala uykusuzlukla başa çıkmaya çalışıyor olmamdandı.
Birkaç gün önce, iş yerindeki meslektaşım olan Meryem’le kısa bir sohbet etmiş, bir anda içimi kemiren bir soru bulmuştum. Meryem, yaz tatilinden önce üst üste birkaç gün izin alamamıştı. Çünkü kurum, “Çalışmazsan, işler aksar” diyerek mesaiye zorlamıştı. Üst üste kaç gün çalışmanın yasal olduğunu tam olarak bilmiyordum ama içimde bir şeyler beni rahatsız ediyordu. O sorunun cevabını bulmalıydım. Hem Meryem’in sıkıntılarını düşününce, hem de kendi yorgunluğum birikince bu, içimde büyüyen bir hıçkırık gibi oldu.
—
Bir Akşam, Çalışmanın Ağır Yükü: Yorgunluk ve Hayal Kırıklığı
O gün işte her şey farklıydı. Sadece birkaç dosya için bilgisayar başında oturacakken, bir bakmışım saatler geçmiş ve beynim adeta bir kayaya dönüşmüş. Kafamda “Memur üst üste kaç gün çalışabilir?” sorusu yine yankı yapıyordu. Saat 8 olmuştu, ama o kadar bitkin hissediyordum ki, her tuşa basmak bana işkence gibi geliyordu.
Meryem’in de yüzündeki ifadeyi hatırladım. Yorgun, bitkin, ama bir şekilde elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışan o gülüşü… Kendi adıma düşünüyorum, bu kadar uzun süre çalışmak bana ne hissettiriyor? Bir insan her gün çalışmak zorunda mı? İşimi seviyorum, elbette ama bazen gerçekten sınıra dayandığımı hissediyorum. Ve “üst üste kaç gün çalışabilirim?” sorusu, bir noktada gerçek bir anlam kazandı. Fiziksel sınırlarımı zorlarken, zihinsel olarak da çöküşe geçtiğimi fark ettim.
İçimdeki hayal kırıklığı arttı. Hepimiz insanız, değil mi? Çalışmak zorundayız, ama bir noktada dinlenmeye, yenilenmeye de ihtiyacımız var. Uzun mesaileri, üst üste çalışmayı kabullenmişken bile, bedenimin her parçası bana “yeter” demeye başladı. Bir süre sonra, bu koşulların insanı değil, sadece makineyi andıran bir hale getirdiğini fark ediyorsunuz.
—
Bir Gece, Yavaşça Umuda Yolculuk: İzin ve Yeniden Başlama
Saatler ilerledikçe, işler hala bitmedi. Ama birden, gece yarısına doğru içimde bir şey değişti. Hızla tükenen enerjimi biraz olsun toparlayabilmek için bir çözüm bulmam gerektiğini fark ettim. Ne kadar zorlayıp durursam, odaklanmak o kadar imkansızlaşıyor. “İzin almalı mıyım?” sorusu yine kafamda yankı yapmaya başladı.
Memurların üst üste kaç gün çalışabileceğiyle ilgili bir yanıt bulmam, aslında sadece yasal bir bilgi değil; aynı zamanda içimde bir umut ışığı oldu. Eğer yasalar, çalışanların haklarını koruyorsa, ben de kendimi korumalıydım. Hızla araştırmaya başladım. Birkaç sitenin hukuki forumlarında okuduğum kadarıyla, belirli bir süre boyunca çalışmanın ardından dinlenmek için haklarımız var. Bu, aslında sadece bir yasal bilgi değil; bana, çalışan olarak değerimi hatırlatan bir şeydi. Bedenimi ve zihnimi koruma hakkım vardı.
Bir nebze rahatladım. İçimdeki umut filizlendi. Belki de bir gün, yasal haklarım doğrultusunda, hak ettiğim tatili alabilecektim. Sadece fiziksel değil, duygusal olarak da toparlanabilecektim. Bazen, çok çalışmak bazen doğru ama sürekli çalışmak, ne kadar verimli olursa olsun, bizi tükenmeye ve hayal kırıklığına sürüklüyor.
—
Sonuç: Çalışmak ve Dinlenmek Arasındaki Denge
Bugün sabah düşündüğüm o soru, aslında çok daha derin bir anlam taşıyor. Memur üst üste kaç gün çalışabilir? Bu soru sadece bir yasal çerçeveyi değil, aynı zamanda insan olmanın, bedenin, ruhun ihtiyaçlarını da içeriyor. Kimse sınırlarını zorlayarak sürekli çalışmak zorunda değil.
Bazen hayal kırıklıkları yaşasak da, ruhumuzun yenilenmeye, bedenen ve zihinsel olarak dinlenmeye ihtiyacı var. Çalışmak, hayatımızın önemli bir parçası ama dinlenmek ve rahatlamak da o kadar değerli. Meryem’in gülüşü ve yorgunluğu gözlerimin önünden gitmiyor. Bir gün, herkesin hak ettiği şekilde dinlenebileceği bir düzenin içinde olabilmeyi umuyorum.
Belki de bu yazıyı yazarken, gerçekten neye ihtiyacım olduğunu fark ettim: Düşünmeye, hissetmeye, bir süre ara vermeye… Ve belki de bu, hepimizin hak ettiği bir şeydir.